25 Mart 2014 Salı

BAŞ ve KAFA

Anlamları aynı gibi görünür...

Görünüm çok aldatıcı olabiliyor; taşıdıkları “baş” olanlar var, taşıdıklarıyla “baş” olanlar var bir de sırf “kafa” olanlar var.

Baş, doludur; düşünür, tartar, yorumlar, vicdanına başvurur ve karar verir. Kafa boştur; rüzgârın estiği yana eğilir, saydamdır, dirençsiz ve yönsüzdür.

Baş yerini bilir, ağırlığını taşır ve akılla kendini ifade eder. Kafa'yı  siz tanımlayın.

Baş nimettir, kafa külfet…

Baş insanlığa yaklaşmak; kafa, boşlukta kalmaktır.

Baş baktığını görür, iyiyi işitir. Kafa sadece bakar, görmez; ancak çıkarını işitir.

Baş’da mantığa, akla ve gönüle bağlantı mevcuttur; kafada ise sadece temel fizyolojik davranışlara...

Baş, inancıyla karar verir; kafa kaval sesiyle...

Baş plân yapar, diğeri asla beğenmez sadece onu kötüler; seçenekler düşmanıdır.

Baş çözümcüdür, diğeri entrikacı...

Baş saygıyla durur, diğeri kafa atar.

Ama en sonunda sadece ilkini baş üstünde tutarlar ve hayırla anarlar.

BAŞLIKSIZ

Ortalama bir hayat ne yazık ki abartılarla geçebiliyor. Belki teşhisi ya da tarifi bilemiyoruz; belki de karşılaştırmalı değerlendirme şan...